12. Gün: 12 Kasım

Bir sabah,
Sonsuz bir sessizliğin ışığında gökyüzüne bakarken, Varlığın en kadim sorusu döküldü kalbimden:
“Niçin varım?”

Bedenim,
Nefesim,
Gözlerimle gördüğüm
Bu muazzam dünya…
Gerçekte hangi hikâyenin bir parçasıydım?

Bir şeyleri elde etmek için mi?
Zamanda bir iz bırakmak için mi?
Birilerinin hatırasında adımı yaşatmak için mi?
Yoksa tüm bunların ötesinde,
Sonsuz bir amaca doğru mu uzanıyordu varlığım?

Gözlerimi kapattım.
İçimdeki derin sessizliğe kulak verdim.
Her aldığım nefes,
Her attığım adım,
Beni görünmeyen bir yola,
Kadim bir çağrıya doğru çekiyordu.

“Niçin varım?”

Sadece var olmak için mi?
Hayır.

Varlık,
Sadece bir nefes alışverişine sığacak kadar dar değildi.
Özümü bulmak,
Onu yaşatmak ve her zerrede çoğaltmak için vardım.
Kendimi, yani aslımı aramak;
Ve gurbetinden kopup geldiğim o sonsuz kaynağa geri dönmek için…

Sevmek için…
Şükretmek için…
Acıyı da sevinci de
Bir dua gibi taşıyabilmek için…

Sonsuz olanın izini sürmek;
Zamanın hızlı akışında kaybolmadan,
Her adımda O’na yaklaşmak için.

Ve en çok da
Tüm varlığımla O’na şahitlik etmek için.

Bir çiçeğin varlığıyla baharı ilân etmesi gibi…
Bir kuşun kanat çırpışıyla sevgiyi fısıldaması gibi…
Ben de varlığımla,
Kendimi aşkla ilân etmek için vardım.
Toprağın sabrında,
Rüzgârın şarkısında,
Sessiz gecelerin yalınlığında
Hep aynı gerçeği arıyordum.

Dünyaya bir iz değil,
Kalplere bir hatıra bırakmak için vardım.

Taşın kalbinde bir kıvılcım yakmak,
Bir tebessümde sonsuzluğu hatırlatmak için…

“Niçin varım?”

O’nu hatırlamak için.
Unutulmuş şeyleri yeniden bulmak için.
Susmuş duaları canlandırmak için.

Sevgisiz kalplere umut olmak,
Sessiz gecelere ışık taşımak için.

Ve biliyorum:
Ben varım,
Çünkü bir sevgiden yaratıldım.
Ben varım,
Çünkü bir rahmetle var edildim.

Ve bir gün,
Varlığımın gerçek anlamını,
O’nunla bütünleşerek,
O’nda yok olarak bulacağım.

İşte bu yüzden,
Attığım her adım,
Söylediğim her söz,
Kalbimde yanan her dua,
Beni o sonsuz bağa biraz daha yaklaştırıyor.

Bir tebessümde,
Bir gözyaşında,
Bir sessizlikte bile
O’nu görmeyi öğreniyorum.

Ben varım.
Ve bu varlık,
Bir anlam bekliyor:

Sevgiyle dolu bir teslimiyet;
İçten ama kararlı bir dönüş yolculuğu.