7. Gün: 7 Kasım

Bugün hiçbir şey yapmadım.
Ne kaçtım,
ne susturmaya çalıştım,
ne de başka seslere sığındım.

Sadece olduğum yerde,
olduğum hâlimle durdum.
İçimdeki boşlukla birlikte.
Eksikliğimle birlikte.

Çatlayan yanlarımla,
yarım kalan dualarımla,
pişmanlıklarımla,
umut kırıntılarıyla…
Sessizce bekledim.

Ve ilk defa,
kelimelere dökmeden,
itiraf ettim kendime:
Evet,
eksiktim.
Evet,
içimde bir boşluk vardı.
Ve evet,
bu boşluk canımı yakıyordu.

Ama bu eksiklik,
bir ceza değildi.
Bir kusur ya da bir eksiklik işareti değildi.

Bu eksiklik;
insan olmanın en derin,
en sahici hâliydi.
İnsanın,
tamamlanmayı bekleyen sonsuz yönüydü.

Bugün, kendime acımadım.
Öfke duymadım.
Yargılamadım.
Sadece kabullendim.

Eksik yanlarımı,
boynu bükük umutlarımı,
kırık sevinçlerimi,
unutulmuş hayallerimi…
Hepsini sessizce bağrıma bastım.

Bir dost gibi,
uzun zamandır görmediğim ama hep beklediğim bir misafir gibi karşıladım onları.
İçimde taşıdığım o boşluğu,
artık bir düşman gibi görmedim.
Çünkü o boşluk,
bir çağrıydı:
Daha derine,
daha öze,
daha sonsuza çağıran bir kapı.

Kabullenmek,
acı çekmemek demek değildi.
Kabullenmek,
acıyla savaşmayı bırakmaktı.
Onu sessizce karşılamak,
sabırla seyretmek,
ona bir hikmetin penceresinden bakabilmekti.

İlk kez,
boşluğun içinde kaybolmadım.
İlk kez,
boşluğun içinde bulunduğumu hissettim.
İlk kez,
kendimi olduğum gibi görmeyi başardım.

Ne eksiltmeye çalışarak,
ne de fazlalıklarla örterek.

Eksik olmaktan korkmadım.
Tam olmaya çalışmadım.

Olduğum gibi…
Eksik,
yarım,
çırılçıplak ruhumla,
var olmayı seçtim.

Ve bu varoluş,
beklediğimden çok daha güçlüydü.

O an,
kalbimin en kuytusunda bir sıcaklık doğdu.
Sözcüklere ihtiyaç duymayan,
suskun ama derin bir sıcaklık…

Kabullenişin rahmeti,
tüm iç çatışmalarımdan daha güçlüydü.
Tüm eksik yanlarıma rağmen,
kendime daha yakın hissettiğim bir an yaşadım.

Bugün, kabullenmenin eşiğinden geçtim.
Ve anladım ki:

Arayış bazen,
bulmak değil…
Önce kaybolmayı kabul etmekmiş.
Sonra,
o kaybolmuşluğun içinde
sessizce kendini bulmakmış.

Bugün,
kendimle en gerçek hâlimde buluştum.
Ve bu buluşma,
beni yepyeni bir arayışın eşiğine taşıdı.